ANIME-İNCELEME

Yönetmen: Haruyasu Makino
Stüdyo: Production I.G.
Tür: Korku
Yapım Yılı: 2024
Bölüm Sayısı: 4
Anime Puanı: 10/9

Korkunun Döngüsü: Junji Ito’nun Uzumaki Anime Uyarlaması

Junji Ito, Japon korku edebiyatının önde gelen isimlerinden biri olarak tanınıyor ve eserleri, rahatsız edici detaylarıyla bilinen benzersiz bir korku türünü temsil ediyor. Korku mangaları arasında yerini sağlamlaştıran Uzumaki, doğaüstü korkunun ustalıkla işlendiği, psikolojik gerilimi artıran ve benzersiz bir atmosfer yaratan bir başyapıt. Bu başyapıtın anime uyarlaması, 2024 yılında, merakla beklenen yapımlar arasında yer alıyor.

Spiralin Derinliklerinde: Konu ve Temalar

Uzumaki (Türkçesi: Sarmal), Japonya'nın sessiz ve küçük bir kasabasında geçiyor. Uzumaki, "Bir kasaba nasıl lanetlenir?" sorusuna verilen belki de en garip ve tüyler ürpertici yanıtlardan biri! Junji Ito’nun akıl sınırlarını zorlayan korku başyapıtında, küçük Kurouzu kasabasının başına geleceklerden habersiz sakinleri bir gün sıradan bir spiral şekline kafayı takıyor. Evet, yanlış duymadınız: bir sarmal şekli, kasabanın üzerine bir lanet gibi çöker ve tüm hayatları altüst eder!

Uzumaki (Türkçesi: Sarmal), Japonya'nın sessiz ve küçük bir kasabasında geçiyor. Uzumaki, "Bir kasaba nasıl lanetlenir?" sorusuna verilen belki de en garip ve tüyler ürpertici yanıtlardan biri! Junji Ito’nun akıl sınırlarını zorlayan korku başyapıtında, küçük Kurouzu kasabasının başına geleceklerden habersiz sakinleri bir gün sıradan bir spiral şekline kafayı takıyor. Evet, yanlış duymadınız: bir sarmal şekli, kasabanın üzerine bir lanet gibi çöker ve tüm hayatları altüst eder!

Kasabanın gençlerinden Kirie Goshima ve biraz fazla düşünceli sevgilisi Shuichi Saito, bu spirallerin yalnızca birer şekil olmaktan çok uzak olduğunu kısa sürede fark ediyorlar. Shuichi'nin babası, spirallere aşırı bir takıntı geliştirerek her yerde onları aramaya başlıyor. Kasabanın diğer sakinleri de sarmallarla kafayı bozdukça işler çığırından çıkıyor; insanlar bükülüyor, kıvrılıyor ve… Sarmal şekline dönüşüyorlar! Evet, bu lanet herkesin bedenini, aklını ve ruhunu etkisi altına alıyor. 

Yönetmen: Tomoe Makino

Stüdyo: Liden Films

Tür: Dram, Komedi

Yapım Yılı: 2022

Bölüm Sayısı: 10

Anime Puanı: 10/10

Son yıllarda Dororo’dan sonra beni en çok etkileyen anime Kotaro Lives Alone, ya da orijinal ismiyle Kotoro wa Hitorigurashi oldu. Aslında oldukça eğlenceli bir yapısı olmasına rağmen içinde bir o kadar da dram barındıran bir anime bu. Yer yer sizi bolca güldürürken yer yer hüngür hüngür ağlatabiliyor. Zira bazı sahnelerde feci ağladım:( Anime tek başına bir apartman dairesine taşınan dört yaşındaki Kotaro’nun hikayesini anlatıyor. Dört yaşında mı? Evet, en azından bi on yaşında olsaydı sanki daha mantıklı olurdu ama neyse! Kotaro, Samuraylar döneminde yaşayan birisi gibi konuşan (favori animesi Tonosaman sayesinde), yaşına göre olağanüstü zeki ve bilge, ayrıca büyük bir centilmendir. Bu yüzden iletişim kurduğu herkesin çabucak sempatisini kazanır. Başlangıçta sevimli, komedi tarzı bir anime izlenimi veresede bölümler ilerledikçe Kotaro’nun geçmişi hakkında daha fazla şey öğreniyoruz ve kalbimiz burkuluyor. Kotaro’nun bu kadar olgun ve sorumluluk sahibi olmasının, yalnız yaşamasının aslında çok dramatik bir sebebi olduğu ortaya çıkıyor; ailesi!

İnsanlar, kendileri güvende ise şiddeti seyretmeyi çok severler!

 

Şiddet istemsizce de olsa hayatımızın her evresinde karşımıza farklı formlarda çıkabiliyor. Absürt şekilde de bundan zevkte alabiliyoruz. Üstelik bunu kanıtlamak için bilim adamı da olmaya gerek yok. Bakınız en çok izlenen videolara, filmlere veya internetten aranan kelimelere ya şiddet ya da cinsellikle ilgilidir. Bu da aslında şiddet ve cinselliğin yaşamlarımızın vazgeçemediğimiz bir parçası olduğu anlamına geliyor. Gerçek hayatta şiddetle ifade etmek isteyeceğimiz duygularımızı her zaman açığa çıkartamayız ve bu duygularımızı bir kitaptaki veya filmdeki şiddet uygulayan karakter ile özdeştirerek yansıma yapabiliriz. Belki de özellikle bu sebeple vahşet filmlerini her daim bir izleyici bulur. Sinemanın bir türü olan anime de şiddetten nasibini bolca almıştır tabi. Konumuz gereği ben sizlere animelerde ki şiddetten bahsedeceğim.

Animelerde özellikle korku, aksiyon ve bilimkurgu türlerinin ve alt türlerinin şiddeti barındırdığını görürüz. Şiddet en çok sanata yakışan bir unsurdur. Sion Sono gibi yönetmenlerin ellerinde şiddet, mucizevî şekilde bir güzelliğe kavuşur. Bu sebeple şiddeti kimin ne açıdan kullandığı da büyük önem taşır. Örneğin bir korku animesinin de sadece şiddet ve kan sahneleri ile tatmin olmaya çalışan izleyici kitlesi olduğu gibi şiddetin sanatsal boyutundan zevk almaya çalışan seyircileri de olacaktır. Daha iyi anlamanız için Quantin Tarantino filmlerini göz önüne getirebilirsiniz. Tarantino, şiddeti bir sanat aracı olarak görür ve bizler bir onun filmini izlerken filmde fışkıran kanlarda kanda ziyade sanat görürüz. 

 

Animeler seyircisine renkli hem de çok renkli bir dünyanın kapısını açar. Orada hiç bir şey durağan değildir ve bir sinema filminde ki gibi durağan sahnelere çok rastlanmaz. Özellikle aksiyon, korku ve bilim kurgu türlerinde. Bu türler bizleri sürekli tetikte tutması gereken yapımlar olduğu için şiddeti bolca kullanırlar çünkü şiddet seyirciyi ekrana kilitleyen yegane unsurların başında gelmektedir.

Yönetmen: Rarecho

Stüdyo: Fanworks

Tür: Komedi

Yapım Yılı: 2018

Bölüm Sayısı: 10

Anime Puanı: 10/7

Netflix! Sizleri bilmem ama Netflix hayatıma girdiğinden beri elimde telefon, bilgisayarı bile açmaya gerek duymadan Netflix’te ne var ne yoksa sömürüyorum. Netflix hayatımıza girdi ve bir şeyler izlerken para vermek gerektiğini (sinema istisnası) sonunda öğrendik. Türk halkı olarak beleş şeyleri çok sevsek te Netflix’e enteresan bir şekilde bağlandık. Netflix bir sürü orijinal içerik üretti / üretiyor. Tabi animeler de bundan payını alıyor. Son olarak Netflix’te izlediğim Aggretsuko animesi de Netflix’in orijinal yapımlarından. Aslında 2016 yılından Mart 2018 yılına kadar birer dakikalık skeç tadında yüz bölümden oluşan Aggressive Retsuko adında bir serisi de mevcut. Öncelikle dikkat; Detroit Metal City animesi severler bu animeyi de seveceksiniz zira hikaye olarak farklı bir yerde olsa da Aggretsuko animesi yer yer DMC’yi hatırlatıyor. 

Animede ana karakterimiz turuncu dişi pandadır. İsmi Retsuko olan bu sevimli ayıcık 25 yaşındadır ve oldukça zor şartlar altında bir şirkette çalışmaktadır. Masa başı bir işte çalışan Retsuko zalim patronlarının gazabı yüzünden o masa başından bir türlü kalkamaz ve evrakların arasında çoğu zaman kaybolur. Ayrıca şovenist, cinsiyetçi bir domuz (gerçekten domuz:) olan patronu tarafından da sürekli eziyetlere maruz kalır. Dışardan bakıldığın son derece sakin, sessiz ve kibar bir bayan imajı çizen Retsuko aslında her gece iş dönüşü bir karaoke bara giderek orada brutal metal yapar. İşte burada aklımıza DMC geliyor hemencik. Bu onun en büyük ve gizemli sırrıdır ve bundan kimsenin haberi yoktur. Retsuko zorlu ve sadece çalışmaktan oluşan bu hayatının stresini bu şekilde atmaktadır ve tek bir hayali vardır: Bir gün bu işten istifa etmek! Lakin işler umduğu gibi gitmez. Zengin bir koca bularak işten istifa edebileceği fikrine kapılınca güzelleşmek için bir yoga merkezine giden Retsuko, burada ofiste üst düzey konumlarda çalışan Goril ve Kuş hanımla karşılaşır. Başlarda biraz utangaçlık hissetse de zamanla bu üçlü arasında güzel bir dostluk oluşur. Ve Retsuko sırrını bu yeni dostları ile paylaşır. Eee, dertler paylaştıkça azalırmış. Retsuko’nun dertleri bu şekilde bir nebze azalmış olur tabi. Ama artık hayatında yeni bir dönem başlayacaktır. Zengin koca hayallerine neler olacağını da siz izleyip görün. 

 Anime karakterleri hep hayvan olduğundan animenin fabıl bir evrende geçtiğini söyleyebilirim. Çizimler genel olarak sevimli ve karakterler chibi gibi minnak karakterler. Keza bu karakterlere yapılan seslendirmeler de çok başarılıydı. Müzikleri ise açıkça hatırlamıyorum bile. Dolayısıyla pek akıllarda kalıcı olduğunu söyleyemem.

Animede aslında kadınlar iş hayatında yaşadıkları zorluklar ve karşılaştıkları sıkıntılar hoş bir esprili yaklaşımla anlatılmış. Animeden büyük gelişmeler beklemeyin. Can sıkıntısında çerezlik bir anime Aggretsuko. İş hayatının zorlukları, köle gibi çalıştırılma, cinselliğin her yerde olduğu gibi iş ortamında da nasıl öne çıktığını anlatan bir anime olsa da çoğu kişi için derin hiçbir iz bırakmadan gülerek izlenip bitirilecek bir anime. 

Nisan 2018 yapımı bu anime toplamda 10 bölümden oluşuyor. Ayrıca ikinci sezonu da 2019 yılında gelecek. 

Yönetmen: Sunao Katabuchi

Stüdyo: Madhouse

Tür: Dram, Macera

Yapım Yılı: 2009

Bölüm Sayısı: Film

Anime Puanı: 10/8

Anime filmi bizleri 1955 Japonya’sına, Yamaguchi bölgesinde yer alan bir kasabaya götürüyor. Dokuz yaşındaki minik Shinko Aoki köklü bir aileden gelmektedir ve kendisine göre çevresinde bin yıl önce yaşanmış dünya ile bağlantı kurabilmektedir. Günün birinde Shinko’nun okuluna Kiriko adında, taa Tokyo’dan taşınan bir kız gelir. Kiriko doğal olarak adapte olmakta zorlanır. Sonuçta Tokyo gibi çok büyük ve kalabalık bir şehirden yanında adeta köy gibi kalan yeni bir yere taşınmıştır. Shinko, yeni kız Kiriko ile yakınlaşmaya başlar ve arkadaşlık kurarlar. Shinko, Kiriko’yu dünyasına davet eder ve bin yıl öncesine dayanan bir maceraya götürür. 

Mai Mai Miracle bir yandan izleyicisine büyülü bir macera sunarken bir taraftan da insan ilişkileri ile arkadaşlığa yoğunlaşan bir anime. Shinko’nun hayat tarzı olsun, Kiriko’nun şehirli kız olarak ilgi çekmesi bir hayli gerçekçilik katıyor. Mesela Shinko’nun birçok arkadaşı okula yalınayak giderken Kiriko’nun renkli kalemlere sahip olup ilgi çekmesi hoş bir ayrıntı. Doğal olarak Kiriko’nun adeta bir yabancı gibi muamele görmesi Shinko’nun da dikkatini çeker ve ona yakınlaşmak ister. İki sevimli karakter yakınlaşır ve Shinko, Kiriko’ya kendisine dedesinin bin yıl öncesine dayanan hikayeleri anlatmaya başlar. İşte tam burada anime gerçekçilikten uzaklaşıp daha fantastik – tarihi elementlere bürünüyor. Shinko’nun bin yıl önce yaşamış bir prensesin varlığına inanması ve hatta onunla arkadaşlık kurmak istemesi, Shinko’nun prensesle duygular aracılığı ile iletişime geçtiğini iddia etmesi ve bizlere acaba gerçekten mi yoksa küçük bir kızın hayal gücü mü diye merak ettirmesi animeyi zengin kılıyor. Hele ki karakterlerin dokuz yaşında çocuklar olması sayesinde yarattıkları enerjik hava animeye ayrı bir bağlanmanızı sağlıyor.

Animenin en güçlü yanını karakterler oluşturuyor. İçerik olarak zengin lakin bu zenginliği eğer sağlam karakterleriniz yoksa aktarmanız çok zor. Karakteristik özelliklerin yanında karakterlerin çizimlerdeki gerçekçiliği de burada devreye giriyor. Animeye izlerken küçük kasaba havasını gerçekten soluyorsunuz. Burnu akan çocuklardan, yalınayak koşturanlardan, Shinko’nun öğretmeninden ailesine kadar herkes yaşadığı coğrafyaya göre uyumlu. Tabi kasabanın çizimlerini de göz ardı etmemek lazım. Kasabanın güzelliği ve dinginliği renkler ile çok iyi aktarılıyor. Müziklerin de önemi büyük elbette. Biraz da çocuklara hitap ettiği için kullanılan çocuksu tınılar animeye sıcak bir hava katmış. Shinko’nun seslendirmesi ise hem iyi hem kötü. İyi çünkü biraz erkek gibi davranan Shinko’nun hal ve hareketlerine renk katıyor. Kötü çünkü bu ses tonunun biraz daha dokuz yaşında bir çocuğun sesine benzemesi gerektiği kanaatindeyim. 

Birçok festivalde çeşitli kategorilerden aday olan Mai Mai Miracle, Belçika’da iki ödül, Kanada’dan bir ödül ve ülkesinde de Japan Media Arts Festivali’nden bir ödül almasını başarmıştır. Bu ödüllü anime filminin yönetmeni Küçük Cadı Kiki (Kiki’s Delivery Service) filminde Hayao Miyazaki’nin ekibinde çalışan ve bir başka ünlü Black Lagoon animesinde yazar – yönetmen rolünü üstlenen Sunao Katabuchi. Stüdyo olarak ise filmin arkasında köklü Madhouse bulunuyor.

93 dakika süren Mai Mai Miracle oldukça başarılı ve sıcak bir anime filmi. İki arkadaşın dostluğu, insan ilişkileri, hayal dünyası derken bir çırpıda geçiveriyor. Dolayısıyla anime severlerin kaçırmaması gereken bir eser olduğu görüşündeyim. 

Yönetmen: Tomohiko Ito

Stüdyo: A-1 Pictures

Tür: Bilimkurgu, Fantastik, Macera

Yapım Yılı: 2017

Bölüm Sayısı: Film

Anime Puanı: 10/7.5

MMO oyun temalı animeleri popülerliğin zirvesine yerleştiren şüphesiz Sword Art Online. 2012 yılında ilk kez yayınlanan yirmi beş bölümlük seride ana karakter Kirito ve birçok oyuncu Sword Art Onlie (SAO) adlı fantastik temalı sanal gerçeklik oyununda mahsur kalıyordu. Üstelik kurallar değişmiş; eğer oyunda ölürseniz gerçek yaşamda da öleceksinizdir. Seri çok tutunca animelerde bolca MMO görür olduk. Log Horizon, Overlord, Hai to Gensou no Grimgar gibi animeler başlıca örnekleri. 2014 yılında çıkan ikinci sezondan sonra ise Ordinal Scale adlı film serinin bir nevi üçüncü sezonu. Dolayısıyla yazı biraz spoiler içerebilir, uyarmadı demeyin:)

Hemen baştan söyleyeyim: Koyu bir SAO fanı değilim. Bazı platformlarda SAO için gelmiş geçmiş en iyi animesi yakıştırması yapanlar var ki onlardan hiç değilim. Bunu söylememin sebebi filmi bir fan olarak değil de bir anime sever olarak kaleme aldığım bilinsin diye. Film, ilk iki sezondan sonrasını, mangasında Aincrad arc adı altında yayınlanan bölümü konu alıyor. İlk iki serinin kısa bir özetini geçip hafızamızı tazeledikten sonra SAO evrenindeki karakterlerin gerçek dünyada olduğunu görüyoruz. Yıl 2026’dır ve ilk iki sezonda karşımıza çıkan NerveGear ile AmuSphere’den sonra yeni nesil sanal gerçeklik Augma geliştirilmiştir. Augma, seleflerinden çok farklıdır çünkü Augma ile bambaşka bir dünyaya sanal olarak dalmaktan ziyade gerçek dünyada, bilinciniz yerinizdeyken oynuyorsunuzdur. Basit bir örnek vereyim: Her zaman önünden geçtiğiniz bakkalı düşünün. Augma ile bu bakkalın yanında sanal bir hediye kutusu vardır mesela. Veya yemek yediğiniz restoranda pac-man oynadığınızı düşünün. Kısacası gerçek ve sanal iç içedir. Augma’nın en popüler oyunu ise Ordinal Scale adlı yapımdır. Tüm bu olaylar yaşanırken, kahramanımız Kirito tüm bu olan bitene şüphe ile yaklaşır. Geçmiş deneyimlerinden yola çıkarak Ordinal Scale’in bir oyundan daha fazlası olduğundan şüphelenmektedir. Maalesf Kirito şüphelerinde haklı çıkar çünkü Ordinal Scale’in yaratıcısı Gendo Ikarı, SAO oyununda ölen (dolayısıyla gerçek dünyada da) Yuna’nın babasıdır ve amacı eski SAO oyuncularını bir araya toplayıp hafızalarından kızını tekrar oluşturmaktır. 

Ordinal Scale animesini kısaca derin olmayan ama izlemesi keyifli bir anime filmi diye özetleyebilirim. Eski SAO kurtulanlarının çılgın bilim adamı ile olan mücadelesi işlenirken ciddi ve olgun bir çizgi üzerinde gidilmiş. Hatıralar, geçmişte yaşananlar ve geleceğin getireceği fazla kafa karıştırılmadan, fazla sulandırılmadan gayet başarılı bir şekilde aktarılıyor. İzlerken biraz da felsefe sezinlemedim değil:) Ordinal Scale bize aslında kötü de olsa hatıralarımıza sahip çıkmamız çünkü günün birinde bunların iyiye dönüşeceğini ve bunun da bizleri oluşturacağını mesajını veriyor. Dolayısıyla Kirito ve Asuna’nın geçmişte yaşadıkları, hatıralarına sımsıkı sarılarak mücadele etmeleri duygu yoğunluğu yüksek bir şekilde sunuluyor.

Gerçeklik ve sanalın bolca iç içe geçtiği filmin görsel tarafının dört dörtlük olduğunu söyleyebilirim. Rengarenk ve detaylı arka planlardan karakterlere kadar özenle ve ağırdan alarak çalışıldığı ortada. İlginçtir ki ilk iki sezonda bu kadar hoşlanmama rağmen Asuna anime filminde nedense çok hoşuma gitti. Daha doğrusu çok başarılı buldum. Takındığı tavırlar olsun, Kirito ile olan ilişkisi olsun adeta içime işledi. En beğendiğim yanı da duyguların ön planda olduğu sahnelerin raydan çıkmaması. Olur ya, bazı animelerde romantikliğin içine komedi katılır ve çoğu zaman içine edilir. Ordinal Scale’de kesinlikle böyle bir durum söz konusu değil. Sadece Asuna değil Kirito’ya yüklenen sahneleri de bu sefer daha çok beğendim. Çünkü ilk iki seriye nazaran Kirito artık her şeyi kendisi yapmıyor. Takım çalışması çok daha ön planda. Takım çalışması demişken, dövüşlerin şahane gözüktüğünü belirteyim. 

Ordinal Scale’in artıları olduğu gibi eksileri de mevcut lakin bunlar seyir kalitesini bozmayan küçük şeyler. İlk olarak ilk iki sezonu izlemeyen Ordinal Scale’den de uzak durdun derim çünkü ilk iki sezonla hem bağlantılı hem de birçok gönderme mevcut. İkinci olarak da takım çalışması ön planda desem de Kirito ve Asuna dışında herkes yan karakter olmuş. Yani Kirito’ya yardım ediyorlar ama bu yardımı eden Ahmet de olabilir Mehmet de. Bu yan karakterlere maalesef fazla derinlik katılmamış. Ve tüm bunlara rağmen Kirito yalnız dövüşmese de sanki yalnız da olsa başarabilirmiş gibi bir hava hakim. Nasıl desem, sanki Kirito yüzde yüzü ile dövüşmüyor da birisi ona arkadaşlarınla rakiplerini alt edeceksin demiş gibi. Son olarak filmin sonunu benim gibi tahmin etmeniz olası. Derin olmayan ama izlemesi keyifli bir anime derken bunu kastetmiştim. Olacakları kestirebiliyorsunuz ama yine de izlemek istiyorsunuz:)

İzlediğim en iyi anime değildi ama sevdim. Koyu hayranlarının SAO’da ne bulduklarını da az çok anladım. Eğlenceli, basit, çok yüzeysel değil, gereksiz sahneler yok. Belki yirmi yol sonra Cowboy Bebop gibi akıllarda kalmayacak ama piyasada olmaya devam ettiği sürece kendinden bahsettirecek. 

Yönetmen: Shinji Takamatsu

Stüdyo: Satelight

Tür : Komedi

Yapım Yılı: 2016

Bölüm Sayısı: 13 + 12

Anime Puanı: 10/7.0

İşin içinde hapishane oldu mu genelde hep ciddi bir atmosfer olur. Dönen entrikalar, kaçış planları, tehlikeli karakterler vs. ekranı doldurur. Verilebilecek en popüler örnek şüphesiz Prison Break. Anime dünyasında da durum pek farklı değil. Hapishane denildi mi hemen aklıma gelen ve dram yönü ağır basan Rainbow veya daha psikopata kaçan içeriği ile Deadman Wonderland, hapishanelerin “ciddi ve tehlikeli” bir ortam olduğunu anlatıyor bizlere. Bir de tüm tabuları yıkan Nanbaka gibi bir anime var:)

Nanbaka’da olaylar dünyanın en ünlü hapishanesi olarak görülen Nanba’da geçiyor. Daha doğrusu bu hapishanede mahkum olan dört karakterin hayatı üzerine yoğunlaşıyor. Bunlardan ilki Jyugo’dur. Mahkum numarası 1315 olan Jyugo, “heterokromi” olduğu için farklı göz renklerine sahiptir. Hapishaneden kaçmaya çalıştığı için mahkumiyet süresini uzatmıştır ve yakında çıkacak gibi de değildir. 1311 numaralı Uno ise kumar ve kadın düşkünüdür. İskambil kağıtlarını asla elinden bırakmaz ve kendisi İngiliz kökenlidir. 1369 numaralı Amerikalı Rock ise dövüşmeyi ve yemek yemeyi sever. İri yapısıyla dikkat çeken Rock’un tepesi çabuk atmaktadır. Son sırada ise eski uyuşturucu yeni anime bağımlısı, 1325 numaralı Nico vardır. Tıpkı Rock gibi Nico da Amerikalıdır. Animede kısaca tanıttığım bu karakterlerin yaşamlarına, diğer mahkumlar ve gardiyanlar ile ilişkilerine mizahi bir şekilde göz atıyoruz.

Hani içinde farklı türden çikolatalar olan özel çikolata kutuları olur ya, Nanbaka’da işe böyle bir anime. İçinde her çeşit tada sahip çikolata var. Bolca komedi, biraz da olsa dram, aksiyon ve kimsenin sevmediği, hep en sona kalan çikolata: Klişelik. Benzetmem umarım karışık olmamıştır. Demek istediğim şu ki, Nanbaka orta halli bir anime olarak karşımıza çıkıyor ve konseptin dışında olarak hapishanedeki mahkumlarla eğlendirmeye çalışsa da birçok olayın benzerini farklı yapımlarda zaten gördük. Seri, iyi bir başlangıç yapıyor çünkü karakterler değişik ve mekan türüne göre farklı. Lakin her bölümde izleyenin dikkati giderek azalıyor. Bunun bir sebebi de yine çikolata kutusu örneğinde olduğu gibi animenin birden çok olaya el atması. Komedi, aksiyon, dövüşler, biraz hüzün derken anime her temadan bir – iki ısırık alıp kalanını bırakmış gibi bir izlenim yaratıyor. Öte yandan dediğim gibi eğlenceli yanı da yok değil. Bir kere karakterler eğlenceli. Birbirleri ile sinerjileri tutmuş ve iyi bir ekip oluşturmuşlar. Gelip geçici yan karakterler de sırıtmıyor. Kimi espriler klişe olsa da zekice düşünülmüş diyaloglar da yok değil.

Anime serisi, Sho Futamata’nın internette yayınlanan mangasından (aklınıza One Punch Man gelebilir) uyarlanmış bir bölüme. Toplamda 25 bölüm olsa da ben 13 + 12 olarak ayırma gereği duydum çünkü ilk on üç bölüm normal olarak yayınlanmışken bir ay sonra devam eden son on iki bölüm internet üzerinden yayınlanmıştır. Animenin yönetmen koltuğundaki Shinji Takamatsu yerinde bir seçim olmuş. Çeşitli Gundam projelerinde ve School Rumble gibi animelerde yönetmenlik yapmış olan Takamatsu’nun en büyük artısı Daily Lives of High School Boys’u da yönetmiş olması. 2012 yapımı bu anime de Nanbaka ile tarz olarak benzerlik gösteriyor. Bu yapımda hapishaneden ziyade liseye giden üç arkadaşın günlük yaşantıları komedi şeklinde ele alınıyordu. 1995’lerin sonunda kurulan yapımcı stüdyo Satelight ise Noein, Macross, Guin Saga, Log Horizon ve daha birçok ileri gelen animenin başındaki isim.

Serinin en dikkat çekici yanlarından bir tanesi çizimleri. Özellikle keskin limon yeşili ve pembemsi renkler çok iyi kullanılmış. Anime, bu tonlamalarla adeta kendi dünyasını yaratmış diyebilirim. Tarzına uygun olarak da çizimler içeriğini çok iyi aktarıyor. Müziklerin de çizimlerden altta kalır yanı yok. Hafif J-Pop hafif rock tarzındaki “Rin! Rin! Hi! Hi! Adındaki parça şahane. Öte yandan “çibi” karakterlerin kullanıldığı kapanış parçası, nasıl desem… Kuru gürültü. Yani kapanıştan ziyade daha çok skeç gibi ve müzikten çok bağırış çağırış hakim.

Nanbaka’nın eğitici bir yanı, ders çıkaracağımız köşeleri yok. Amaç sadece eğlenmek ve keyifli vakit geçirmek. Anime evrenine bir artısı var mı? Yok ama misyonunu da layığı ile yerine getiriyor. Evet, izlemeye karar verirseniz göreceğiniz bazı olaylar başka animelerden tanıdık gelecektir lakin izlemesi yine de zevkli.

Nanbaka Yazısı ilk olarak Gölge E-Dergi'nin Ağustos sayısında yayınlanmıştır.

Yönetmen: Maeda Chisei

Stüdyo: Studio Deen

Tür: Komedi, Korku

Yapım Yılı: 2016

Bölüm Sayısı: 13

Anime Puanı: 10/8

Bu yazımda sizlere enteresan bir animeden bahsedeceğim. Kendisi gerçekten benzerlerine pek rastlayamayacağımız türden bir anime. Ao Oni: The Animation isimli bu tuhaf anime özellikle bir şey izlemek için kısıtlı zamanı olan, “animede neymiş efendim” diyen ya da” yok mu şöyle biraz keyfimizi yerine getirip bizi eğlendirecek anime” diye arayışta olanlara uygun bir anime olacaktır. Çünkü bu tuhaf anime hem çok eğlenceli hem de üçer dakikalık bölümlerden oluşuyor.

Öncelikle “oni” kelimesinden bahsetmek istiyorum. Oni Japon kültüründe iblisler, şeytanlar veya troller olarak çeşitli tercüme edilmiş bir tür kötü ruhtur. Oniler Japon sanatı, edebiyatı ve tiyatrolarında popüler karakterlerdir. Oni tasvirleri çok çeşitlidir ancak genellikle onları keskin tırnakları, vahşi tüyleri ve başlarından büyüyen iki uzun boynuzu olan devasa benzeri yaratıklar olarak tasvir ederler.

Ao Oni, ücretsiz bir rol oynama korku video oyunudur aslında. Oyun bulmaca ve RPG unsurları içeriyor ve arkadaşlarıyla birlikte perili köşkte sıkışıp bir canavar tarafından takip edilen Hiroshi adında bir çocuğun etrafında dönüyor.Oyun sırasında oyuncu, konağın çeşitli odalarını keşfediyor, öğeleri topluyor ve ilerlemelerine yardımcı olmak için bulmaca çözüyor.

Ao Oni, 5 Temmuz 2014'te Japonya'da piyasaya sürülen aynı isimle filme uyarlanmıştır. 2015 yılında ikinci bir film olan Ao Oni 2.0 filmi çıktı. Şimdi de karşımızda anime serisi var. Anime Higurashi no Naku Koro ni, Rurouni Kenshin, Fruits Basket, Beyblade gibi popüler animelerin yapımında da karşıma çıkan Studio Deen tarafından da üretildi.

Konusuna gelecek olursak; şehir dışındaki terk edilmiş bir köşkte gizlenen canavarlar olduğuna dahil söylentiler vardır. Ancak bu tür hikayeler Hiroshi ve arkadaşları Mika, Takeshi ve Takurou'ya anlamsız gelmektedir. Bir gün söylentileri araştırmak için cesaretlerini toplayıp gizemli köşke girerler. Ve içeri girdiklerinde onlara saldıran Ao Oni adlı mavi bir canavarla karşılaşırlar. Hiroshi ve arkadaşları konaktaki çeşitli bulmacaları çözerek evden kurtulmaya tabi bu sırada ölmemek için yeni mavi düşmanları Ao Oni’den kaçmaya çalışırken, sefil bir şekilde başarısız oldukları için kendilerine korkunç sonlar hazırlarlar.

Ao Oni, birkaç yıl önce oynadım ve son derece eğlenceli bulduğum bir oyundu aslında. Animesinin geleceğini duyunca oldukça ilgimi çekti. Lakin böyle kısa bir öyküyü animeye nasıl uyarlayabilirler diye düşünmedim de değil. Fakat oldukça iyi bir iş çıkardıklarını rahatlıkla söyleyebilirim.

Animede ki karakterler her zaman karşımıza çıkan türden de değil. Bir animeyi sadece tek bir karakteri için bile izleyenler ne demek istediğimi çok iyi anlayacaktır. Ao Oni’de karakterler hiçbir kimliği olmayan son derece stereotip türdeler. Animasyonlar ise son derece basit, karikatürize edilmiş lakin oldukça göze çarpan cinsten. Yani alışılagelmiş anime çizimleri bu animede yok. Bence bu gayet hoş olmuş, Aslında anime için kısa bir bölüm komedisi dizisi de diyebiliriz. Özellikle her bölüm komik bir şekilde ölen karakterlerle bitmesi bence animeyi daha da eğlenceli yapmış.

Animenin bu kadar kısa olması animeye başlayacaklar için bir ön yargı oluşturuyor sanırım çünkü anime yeni çıkmasına rağmen pek bir kıyıda köşede kaldı. Üçer dakikadan oluşan bölümler sanırım izleyici için cazip gelmiyor, özellikle görsellik olarak animasyona benzemesi de yetişkinlerin ön tepkisini çekiyor olmalı lakin özellikle belirtmek isterim anime kesinlikle çocuklara uygun değil. Bana bir nebze “Happy Three Friends” animasyonunu da hatırlattığını söylemeliyim. Bilmeyenler için kısaca bahsetmek gerekirse, Happy Three Friends bir grup hayvandan oluşan arkadaşın her bölüm başına gelen talihsiz vahşi kazanlar ile yaralanması veya ölmesi anlatılan animasyondur. Ve kesinlikle çocuklar için değildir. :)

Kısa ön yargıların bir kenara bırakıp şans verilmesi gereken bir anime Ao Oni: The Animation. Ve garanti veriyorum daha ilk bölümde izlediğiniz şeyin farklı, bambaşka bir şey olduğunu göreceksiniz. :)

Yönetmen: Yoichi Fujita

Stüdyo: Pierrot

Tür: Komedi

Yapım Yılı: 2015

Bölüm Sayısı: 25

Anime Puanı: 10/7

Akatsuka Fujio… Anime veya manga ile fazla içli dışlı olmayanlar için eminim bu isim yabancı gelmiştir. Oysa Fujio, yetmişli ve seksenli yıllarda hem mangaları hem de anime serileri ile takipçilerini neşelendiren bir isimdi. Yarattığı eserler belki bir elin parmağını geçmiyordu ama içerik olarak dolu doluydular. 2000 yılında görme engelliler için Braille alfabesini (körler alfabesi) kullanarak manga bizle çizmiştir. Ne yazık ki 2 Ağustos 2008 yılında hayatını kaybetmiştir. 2015 yılının son aylarında ise Fujio yaşasaydı seksen yaşına girecekti ve seksen yaşının anısına en popüler eseri Osomatsu-kun’un devam serisi yeni nesillerin karşısına çıktı.

1962’de manga olarak serüvenine başlayan ve 1966 yılında animeye uyarlanan Osomatsu-kun’da “altız” (herhalde böyle yazılıyordur, değil mi:) olan birbirinin kopyası on yaşındaki altı kardeşin hayatları parodiler eşliğinde anlatılıyordu. İlk anime serisinin yayınlanmasından bu yana uzun yıllar geçmiş olabilir lakin yeni anime ile aradan on sene geçmiş ve kardeşler yirmi yaşlarına basmıştır. Yani artık “kun” değil “san” olmuşlardır. Lakin büyüyen sadece bedenleri olmuştur çünkü kariyer namına zayıf, tembel, keyiflerine düşkün, kız arkadaş edinme becerisi sıfır ve asosyaldirler. 25 bölümlük anime serisinde kardeşlerin başlarına gelenler komik bir şekilde, diğer animelere atıflar edilerek, parodilerle süslenerek anlatılmaktadır.

Dediğim gibi altız olan altı tane kardeş var ortada. Kardeşlerin en büyüğü, dolayısıyla lideri, animeye de ismini veren Osomatsu’dur. Büyükten küçüğe gidecek olursak; ikinci sırada “cool” takılan (veya takıldığını sanan) Karamatsu vardır. Üç numara ise kendisini grubun en mantıklı düşüneni ilan eden ve her lafa karışan Choromatsu’dur. Aman karşısında kız olmasın çünkü çok heyecanlanmakta ve terlemektedir:) Dört numaranın adı Ichimatsu’dur. Kendisi biraz depresif ve alaycıdır. Dolayısıyla insan iletişimi zayıftır (sanki diğerlerinin çok iyi de:) ve kedilerle daha iyi anlaşmaktadır. Beşinci kardeş Jyushimatsu’dur ve beysbol tutkusuyla az biraz hiperaktiftir. Fizik kurallarını bile altüst ederse şaşırmayın. Altını ve en küçük kardeşin adı Todomatsu’dur. Şapşal ve vurdumduymaz tavırları ile kızların ilk anda dikkatini çekse de manipüle edilmeye açıktır. Kardeşlerinin bu asosyal hallerinden utanmaktadır ve dış dünyaya karşı mümkün olduğunca özel hayatını saklamaya çalışmaktadır.

25 bölümlük animenin takip ettiği belirli bir konusu yok. Her bölüm kardeşleri başlarına gelenler absürt şekilde, “yok artık” dedirterek ve diğer serilere bolca gönderme yaparak geçiyor. Daha animenin ilk bölümünden anlaşılıyor zaten. Sahnede “Exo” tadında altı kardeş Fujio’nun 80. Yaş gününü kutlamaktadır. Akabinde olaylar sanki Ouran Koko Host Club’ta geçiyormuş gibisine döner. Sonlara doğru bir bakıyorsunuz ki Sailor Moon ile Naruto, Shingeki no Kyojin’deki devlere karşı savaşıyor:) Bu yazdıklarım ile sanırım aklınızda Osomatsu-san’un nasıl bir anime olduğuna dair az çok bir fikir oluşmuştur. Peki, içerik tam olarak nasıl? Anime komedi animesi olabilir veya bolca parodi içeriyor olabilir. Tatmin ediyor mu? Yani kaliteli mi? Eh, izlediğim en iyi komedi olmasa da Osomatsu-san’ın vakit geçirmelik, hoş bir anime olduğunu söyleyebilirim. Yani yeri geldiğinde kahkaha da attım yeri geldiğinde gülmedim bile:)

Animenin yönetmen koltuğunda Yoichi Fujita var. Ünlü Gintama serisinde çalışmış birisi olarak komedi/parodi temasına hakim bir isim. Pierrot anime stüdyosu ise tek başına bir marka zaten. Naruto’dan Great Teacher Onizuka’ya oradan Tokyo Ghoul’a kadar birçok projenin başında onların ismi var. Animenn içeriğine olarak çizimler de biraz farklı ve bu farklılığın pek hoşuma gitmediğini söyleyebilirim. Eciş – bücüş karakterler, garip ortamlar tamam da hareket eden objelerin (karakterler, araçlar vb.) kalın ve parlayan mavi kenarlara sahip oluşunu yadırgadım. Evet, içeriğine uygun olarak komik görünmeye çalışıyorsun ama o mavi çizgilerden kurtul Osomatsu!! Müziklerden sorumlu 51 yaşındaki Yukari Hashimoto’nun besteleri sağlam. Akılda kalıcı parçalar değiller elbette ama hızlı – hareketli ve eğlenceliler.

Osomatsu-san eğlenceli bir anime. Başına oturduğunuzda hoş vakit geçiriyorsunuz lakin başka bir işle uğraşırken “ya gideyim de bi Osomatsu-san izleyeyim” dedirtecek derecede şahane bir anime değil. Beklentiniz çok olmasın, fazla da düşünmeyin ve rahatlamak için izleyin. İkinci sezon çoktan onayını aldı. Çıkış tarihi belli değil ama yakında Osomatsu-san yeni macerası ile karşımızda olacak.

Yönetmen: Hiroshi Hamasaki

Stüdyo: Telecom Animation Film 

Tür: Dram, Romantik, Hayatın İçinden

Yapım Yılı: 2016

Bölüm Sayısı: 13

Anime Puanı: 10/8

Shoujo türüne giren, yani kelime anlamı ile daha çok genç kızlara hitap eden animeler aslında hep aynı formülle karşımıza çıkmaktadır. Aynı romantik çizgide ilerlerler ve çoğu dramatize edilerek melankolik bir hava oluşturulur, izleyici kitlesi kızlar ağlatılır. Durum böyle olunca, yani shoujo kategorisine giren animeler aynı kalıptan çıkma gibi durunca mecburen animedeki hikayenin kalitesine daha çok önem vermeye başlıyoruz. En azından aynı dram ilginç bir hikayeyle sunuldu diyoruz. Orange da tam olarak bu kategoriye girmek üzereymiş ki bir şeyler yolunda gitmemiş.

Animenin ana karakteri Naho Takamiya, vurdumduymaz bir lise öğrencisidir. Günün birinde on yıl gelecekteki kendisinden bir mektup olur. Mektupta o gün olacaklar, Kakeru Naruse adlı yeni transfer öğrencisi ve yaşadığı pişmanlıklar yazmaktadır. Özellikle Kakeru ile ilgili bu sefer doğru kararları vermesi gerektiğini belirten gelecekteki Naho’nun yazdığına göre on yıl sonra Kakeru aralarında olmayacaktır. Kısacası Naho, adımlarına dikkat edecek ve Kakeru’yu gözlem altına alacaktır.

Orange’ın hikayesi fena değil lakin ilk bakışta ilgi çekici gelse de kurcaladıkça küçük küçük aksaklıklar ayyuka çıkmaya başlıyor. Öncelikle animede “zaman yolculuğu” kavramı mevcut. Mevcut fakat olay havada kalmış. Gelecekten mektup geliyor ama nasıl geliyor? Mektup, ana karakteri uyarıyor dikkatli ol diye. O zaman bu ana karakterin uyarıya uymadığının kanıtı mıdır? Sonuçta uysaydı mektup gelirdi? Dolayısıyla gelecek sabit değil değişken midir? Mektubun yollanmadığı birçok alternatif gelecek mi bulunuyor? Fazla derine inmiş olabilirim. Steins;Gate gibi derin bir kurguyu animeden elbette beklemiyordum lakin bu kadar sığ bırakılması da hoş olmamış. Evet, farklı bir yaklaşım var animede ama yetersiz kalmış.

Gelecekten gelen mektubu çıkarırsak anime tipik shoujo animesi. Öyle çok sulu göz olunabilecek buram buram dram kokan bir anime değil lakin yine de klişe. Birisi Naho’yu seviyordur, Naho başkasını seviyordur. Naho sevimli sakarlıklarda bulunur vs. Şimdi, bunlar türü itibariyle animede olması gereken şeyler. Önemli olan ise nasıl işlendiği ki aslında kötü sayılmaz. En azından olaylar kendisini izlettiriyor, yeri geldiğinde tebessüm ediyor, yeri geldiğinde kızıyorsunuz karakterlere. Bunun dışında Naho, mektup ile ilgili neden arkadaşlarından yardım almıyor, neden gelecekteki Naho “adam gibi” bir mektup yazarak olan biteni net açıklamamış gibi soruları kendime sormadan edemedim.

Animenin karakterleri de konusu gibi herhangi bir sıra dışılık sunmuyor. Naho, sakar ve iyi kalpli (Usagi?), Kakeru Naruse tebessüm eden ama içten içe dertli çocuk, gözlüklü Hagita zeki çocuk, Takako klasik erkek fatma, Azusa kısa boylu kız, Suwa ise yeri geldiğinde sert, lider oğlan. Karakterler arasından bir tek Suwa’nın ön plana çıktığını, aykırı durduğunu söyleyebilirim. Seride kendisinin canlı olduğunu, bir kişiliği olduğunu hissettiriyor.

Orange’ın çizimleri için söylenebilecek fazla bir söz yok. Animasyon genel olarak başarılı. Hızlı sahneler, kullanılan mimikler göze hoş geliyor, keza karakter tasarımları da öyle. Karakterler standart anime karakterleri, öyle bir farklı yanları yok. Çizim olarak ise abartıdan uzaklar. Uzak demekle kastettiğim saçları rengarenk veya orantısız vücut ölçülerine sahip değiller. Müzikler de animenin görsel yanı gibi çok ön planda değil ama görevini yerine getiriyor. Açılış parçası “Hikari no Hahen” hoş ve seriye çok yakışmış bir parça. Yine her shoujo animede olduğu gibi kapanış parçası “Mirai” ağır bir parça olarak karşımıza çıkıyor.

Yönetmen koltuğundaki Hiroshi Hamasaki deneyimli bir isim. Shigurui, Steins;Gate, Terra Formars, Texhonlyze gibi Orange ile hiç alakası olmayan türdeki animelerde de yönetmenlik deneyimleri mevcut. Yapımcı stüdyo Telecom Animation Film’i ilk defa duyduğumu itiraf ediyorum. Lupin serileri ile öne çıkan stüdyodan Orange izlediğim ilk anime oldu. Bu arada, Orange mangasından animeye uyarlanmadan önce ilk olarak live – action bir filme uyarlandı. 2015 yılında yayınlanan film Japonya’da gösterime girdiği ilk haftayı birinci tamamladı. Başrollerinde ise Tao Tsuchiya (Naho) ve Kento Yamazaki (Naruse) var.

Orange, anime dünyasına herhangi bir farklılık katmıyor. Gelecekten gelen mektubu ile farklı görünen lakin klişe olan konusu ve karakterleri ile ortalama bir anime. Ayrıca serinin 18 Kasım 2016 yılında çıkan Orange – Mirai adında bir anime filmi de bulunmakta. Bu filmde seride olanlar Suwa’nın gözünden anlatılıyor ve orijinal hikayesinin yanında kendi hikayesine de sahip.

Yönetmen: Kodai Kakimoto

Gerek anime gerekse manga tarihinin en eski lakin fazla bilinmeyen serilerinden birisi var karşımızda. Cyborg 009’un ismini birçoğumuz ilk defa duyuyor olsak da, 1998 yılında 60 yaşında vefat eden mangaka Shotaro Ishinomori tarafından 1964 yılında yaratıldı. Evet, Cyborg 009 yine birçoğumuzun anne – babasından bile daha yaşlı ve yirmi yıla yakın manga serüveninin yanında birçok kez animeye ve oyuna uyarlanarak günümüze kadar geldi. Call of Justice ise 2016 Aralık ayında yayınlanmış ve her biri aşağı yukarı yüz dakika süren üçleme bir film serisi.

Call of Justice adlı üçleme diğer materyallerinden bağımsız bir hikayeye sahip olsa da bazı şeyleri anlamak için önemli püf noktaları bilmek şart. Daha doğrusu köken diyeyim çünkü Call of Justice yeniden yapım falan değil, kendi konusu olan ve “spiritual successor” yani ruhani devam serisi denilen bir üçleme. Öncelikle adından da anlaşılacağı gibi ortada dokuz tane cyborg vardır. Dünyanın çeşitli yerlerinden dokuz adet insan “Black Ghost” adındaki bir organizasyon tarafından kaçırılıp çeşitli deneylere maruz bırakılır. Bu insanlar üstün güçleri olan birer cyborga dönüştürülür. Organizasyonun amacı elbette cyborgları kullanarak dünya üzerindeki hakimiyetlerini savaşlar çıkararak güçlendirmektir lakin bunu başaramazlar ve kendi elleriyle yarattıkları bu cyborglar en büyük düşmanları olurlar. Sonunda dokuz cyborg üstün gelir ve organizasyon alt edilir. Fakat cyborgların savaşı burada bitmez çünkü kötülüğün sonu hiçbir zaman gelmeyecektir. Çılgın bilim adamlarından doğa üstü varlıklara kadar tehditler daima baş gösterir. İnsanlığı korumanın yükü de Cyborg 009 ekibinin omuzlarındadır.

Call of Justice üçlemesinde ise Black Ghost organizasyonu ve birçok düşmanın alt edilişinden çok sonrasını konu alıyor. Ortada kendilerine “Blessed” diyen yeni bir tehdit vardır. Her ne kadar gün yüzüne yeni çıktığı düşünülse de, insanüstü güce ve zekaya sahip olan insanların oluşturduğu söylenen bu örgütün antik çağlardan beri insanlığı manipüle ettiği söyleniyordur. Amaçları nedir? Madem antik çağlardan beri varlar neden şimdi piyasaya çıktılar? Belli değildir. Elbette bu kadar muğlaklık işin içinde olunca Blessed’in gerçek mi yoksa hayal ürünü mü olduğu bile tartışılmaktadır. Bir kişi ise varlıklarından emindir: Lucy Davenport adındaki gazeteci. Lucy, Teksas’a giderek artık görevlerinden azat edilmiş olun cyborg ailesine ulaşır. Cyborg 009 ekibine artık ihtiyaç kalmamıştır çünkü yerini UN Koruyucu Birlikleri almıştır. Üstelik Lucy’nin bu ziyareti bazı şeyleri tetikler ve Blessed’a karşı savaşmak için kabuğuna çekilmiş ekip yeniden savaş meydanındaki yerini alır.

Dediğim gibi Call of Justice kendi hikayesine sahip olan bir Cyborg 009 film üçlemesi. Dolayısıyla kendi başına da gayet rahat izlenebiliyor. Animede bir önceki filmlere ve hatta 1968 yılında yayınlanmaya başlayan serideki olaylara da değinilse de bunlara “anı” olarak değiniliyor ve Blessed ile alakası tartışılıyor. Yani eski serileri izlemediyseniz endişelenmeyin ki toplamda farklı yıllarda yayınlanmış yüzün üstünde bölüm ediyor ve açıkçası bu saatten sonra takip etmesi çok zor:) Elbette filmlerden sonra canınız çekerse, Black Ghost ve diğer düşmanlarla olan maceraları araştırabilirsiniz. Üçlemede ise genelde hızlı bir tempo çıkıyor karşımıza. Yaptığım küçük çaplı araştırmaya göre başta eski seri olmak üzere Cyborg 009 daha ağır bir havada ilerlerken Call of Justice daha hızlı ve aksiyonu daha fazla. Bana göre ise gayet uygun bir kıvam yakalamış çünkü ne fazla vurduya kırdıya giriyor, ne de ağırlaşıyor. Bazı anlar tempo gereğinden fazla aşağı düşüyor, evet ama anime toparlanmasını da biliyor. Filmin ikinci ve üçüncü bölümüne girmiyorum çünkü ilk filmin tam olarak devamı oldukları için anlatacak bir şey yok. Sadece sonu için tatmin edici dersem sanırsam yeterli olur.

Yönetmen Kakimoto’nun önceki çalışmalarına baktığımızda işinde yeni olduğunu görüyoruz. Call of Justice üçlemesi dışında iki film ve bir de anime serisi olmak üzere toplamda üç projede çalışmış. Animenin çizimlerinden sorumlu stüdyolar ise orta halli projelerde görev yapmış stüdyolar ve çizimlere baktığımızda son zamanlarda karşımıza sıkça çıkan CGI yönteminin kullanıldığına tanıklık ediyoruz. Daha önceki yazılarımda yeterince bu tekniğin iyi mi kötü mü olduğunu belirttim. Bu yüzden yeniden yazmaya pek hevesim yok. Sadece sunu söyleyebilirim ki, eski usul çizimleri seven, daha doğrusu alışmış birisi olarak CGI’ı ne zaman görsem yadırgarım. Kötü kullanılmamışlar ama tamamen 2D daha iyi olmaz mıydı? Bence olurdu.

Cyborg 009: Call of Justice, köklü bir geçmişe sahip ve son üçlemesi de gayet başarılı. Netflix de benle aynı görüşe sahip olacak ki filmin haklarını satın alarak üçlemeyi on iki bölüm haline çevirip yayınlamaya karar vermiş. Yani Netflix aracılığı ile Call of Justice’i on iki bölümlük bir seri olarak da izleyebilmeniz mümkün.

Yönetmen: Masato Jinbo

Stüdyo: Silver Link

Tür: Bilimkurgu, Gizem, Dram

Bölüm Sayısı: 12

Anime Puanı: 10/6.5

Evet, şirin alt başlıkta da yazdığım üzere arada noktalı virgül var ise benim gibi birçok anime izleyicisinin gözü o animenin üzerinde oluyor. Bunun sorumlusu şüphesiz yediden yetmişe herkesin bildiği Steins;Gate :) Visual novel, yani görsel roman türündeki ve yapımcılığını bu konuda ünlü 5pb’nin üstlendiği anime uyarlamaları Steins;Gate’in yakaladığı başarıdan sonra ister istemez dikkat çekiyor. Bunun en yeni örneği de 2017’nin başında yayınlanmaya başlayan Chaos;Child. 

Chaos;Child’in Steins;Gate ile herhangi bir alakası yok. Anime, 2008 yılında yayınlanan Chaos;Head adlı animenin altı yıl sonrasını konu alıyor. Altı yıl önce yaşananların yaraları sarılmaya başlanmıştır ve Shibuya’da yaşayan halk normal yaşantısını sürdürmeye çalışmaktadır. Lakin tıpkı altı sene önce olduğu gibi aynı günlerde cinayetler meydana gelmeye başlar. Çok geçmeden bu cinayetlere “The Return of New Generation Madness” yani Yeni Jenerasyon Çılgınlığının Dönüşü adı verilir. Yeni inşa edilmiş olan Hekiho Akademisi’ne giden Takuru’nun bu yeni gelişen cinayetler ilgisini çeker. Kendisi okulun gazetecilik kulübündedir ve cinayetler hakkında bilgi edinmeyi kendisine vazife görür. Kulüp arkadaşlarının yardımı ile (kimisi istekli kimisi isteksiz) cinayetlerinin izini sürmeye başlar ve ipuçları onu bir “aşk oteline” götürür. Çok geçmeden de kendisini kanlı canlı ilk cinayet mahallinde bulur. Takuru ve arkadaşları artık işin merkezinde olduğuna göre sıyrılıp geri dönmeleri çok zordur. Üstelik bu cinayetleri araştırması için kimse önüne altın tepsi ile sunmamıştır. Aksine, bazı şeylerin saklı kalması gerekmektedir. Yani Takuru’nun hayatı da tehlike içindedir.

Aslında Chaos;Child’in Chaos;Head’ten pek bir farkı yok. Serinin başında bir dizi abartılı cinayetler işlenir ve bir grup öğrenci polisin bile başaramadığını yaparak cinayetleri çözer. Takuru ve arkadaşları artık doğru zamanda doğru yerde mi bulunuyorlar yoksa harbiden çok çok mu zekiler tartışılır lakin en azından animenin o “gizem” havasını yansıttığını söyleyebilirim. Öyle kuru cinayet oluyor, bir grup insan çözüyor olayından ziyade izlerken gerçekten merak uyandırıyor. 

Her ne kadar psikolojik – gerilim etmenleri iyi aktarılsa da özellikle Chaos;Head’i izleyenler az çok olabilecekler konusunda tahmin yürütebilirler. Tamam, gerilimi hissettiriyor dedim ama bahsettiğim gerilim neyin ne zaman gerçekleşeceğini bilemememiz. Hikaye anlatımı genel olarak başarılı ve bir olayın yaşanacağını bilseniz bile ne zaman ve ne şekilde kestiremiyorsunuz. Yine de sonunda beklenen oluyor:)

Animenin teknik kısmını incelediğimizde yapımcı stüdyo Silver Link’in görevini layıkıyla yerine getirdiğini söyleyebilirim. Kullanılan çizimler, arka planın detayı, karakterlerin gelişimi animenin türüne göre yerli yerinde. Ayrıca kullanılan şiddet ve kan unsurları da sağlam. Gerçekçilik olarak baktığımızda anime gerçeklikten uzak bir stil kullanıyor. Bununla kastım elbette kocaman gözler ve rengarenk saçlar. Mini etekler ve gereğinden büyük göğüslerle artık “kanunlaşmış” bir olgu olan fan servisliğini Chaos;Child da kullanıyor. Evet, gözümüze gözümüze sokulmuyor ama oradalar işte. 

Görsel roman türündeki oyundan uyarlama olduğu için animenin bir mangası bulunmuyor. Yönetmeni olan Masato Jinbo’un önce çıkan başka yönetmenlik denemeleri olmamasına karşın Deadman Wonderland ve Jigoku Shoujo gibi animelerde görev almış bir isim. Yani korku ve gerilim, şiddet türlerinde tecrübesi var. Silver Link zaten birçok anime serisi ile kendisini kanıtlamayı başarmış bir stüdyo.

Ben bu satırları yazdığımda Chaos;Child’in dokuzuncu bölümü yayınlanmıştı ve üç bölüm daha yayınlanarak martın sonunda sona erecek. Ben şimdiden sonunu tahmin ediyorum ve izlerken öyle ekrana kilitlenmesem de sıkıldığımı söylersem yalan olur. Anime için orta halli, izlenmesi güzel ama birçok şeyi tanıdık olan bir yapım olarak tasvir edebilirim.

Yönetmen: Katabuchi Sunao

Stüdyo: Mappa

Tür: Dram, Tarihi

Yapım Yılı: 2016

Bölüm Sayısı: Film

Anime Puanı: 10/8

Kono Sekai no Katasumi ni anime filmi, 2016 yılının kasım ayında vizyona giren ve Japonya’da, ikinci dünya savaşı yıllarında geçen bir yapım. Anime filmi her ne kadar kurgu bir hikayeyi ele alsa da, geçtiği dönem, yaşananlar, Hiroşima olayı ve barındırdığı acımasızlık gayet gerçek.

Hikayenin ana karakteri Suzu adındaki genç kadındır. İyi huylu, narin ve nazik olan Suzu, resim çizmede bir hayli iyidir. 18 yaşına kadar ailesiyle mutlu mesut Hiroşima’nın Eba adlı kasabasında yaşar. 18 yaşına geldiğinde, yani 1944 yılında ise ailesi tarafından genç bir adamın onunla evlenmek istediğini öğrenir. Hiroşima’nın bir başka şehri Kure’de yaşayan bu genç adam denizcidir ve Suzu’yu on yıl önce görmüş, ona adeta hayran kalmıştır. Suzu, Shusaku adındaki bu adamla evlenir ve Eba’dan Kure’ye gelin gider. Suzu yeni kocasıyla beraber mutlu bir yuvanın hayalini kurar lakin savaşın gölgesi üzerlerindedir. Japonya’nın savaşı kaybediyor oluşu, giderek zorlaşan yaşam koşulları, uçak baskınlarına karşı tatbikatlar derken Suzu’nun hayatı hiç beklemediği bir dönemece girer. Ve bunlar daha hiçbir şeydir çünkü Suzu, evinden uzaklara baktığında önce göreceği ışık, duyacağı garip ses ve devasa mantar bulutunu daha görmemiştir. 

Uluslar arası adı In This Corner of the World olan anime filmi açık konuşmak gerekirse klişe bir arka hikayeyi kullanıyor. İkinci dünya savaşının zorluğu ve atom bombası gibi trajik etmenleri işleyen Hadashi no Gen ve Grave of the Fireflies gibi animelerde görmüştük. Suzu’nun hikayesi ise daha çok bireysel olmaktan ziyade genel olarak Japon toplumunun o dönem yaşadıklarını ele alıyor. Animede atom bombasının yarattığı korkunçluğu birinci dereceden görmüyoruz lakin bir insanın uzaktaki ailesini merak etmesi, her an tepemizden bomba düşebilir korkusu hissettiriliyor. Anlatmaya çalıştığım, izleyenini damardan yakalayıp bir nevi ajitasyon yapmak yerine o dönemin zorluğu ve yaşananlar gözler önüne seriliyor. Suzu’nun aklı havada masum bir kızdan zorluklara karşı göğüs geren bir kadına dönüşümü, kocasını ve uzaktaki ailesini merak edişi gibi bir hayli gerçekçi etmenler izlerken sizi içine çekiyor. Evet, başta dediğim gibi klişe bir konuyu temel alıyor fakat bu klişe sonuçta yaşanmış gerçek bir olay ve ne kadar yazılıp çizilse izleyenini yine de etkiliyor. Bu bakımdan Suzu’nun hikayesi de görmeye değer.

Anime filminin çıkış hikayesi biraz ilginç. Fumiyo Kono’nun 2009 yılında “Japan Media Arts Festival” adlı ödülü kazanan aynı adlı mangadan uyarlanan anime filminin yapımı “crowdfunding” adı verilen halkın destekleriyle gerçekleştirilen bir kampanya sayesinde başladı. Yirmi milyon yen hedefi olan desteklerden tam olarak otuz dokuz milyon yen gibi bir para toplanmış. Anime filmi de 2016 yılının Hiroshima Peace Film Award, 38th Yokohama Film Festival’de en iyi film, özel jüri ödülü gibi birçok ödülü cebine koydu. Yönetmen Katabuchi Sunao da bu ödüllerden nasibini alan bir isim. Bu arada, yönetmeni Black Lagoon adlı animeden tanıyabilirsiniz. Sunao, Black Lagoon’un hem yönetmeni hem de yazarıdır. 2011 yılında faaliyete başlayan Mappa adlı anime stüdyosu ise Sakamichi no Apollon, Shingeki no Bahamut ve Yuri on Ice gibi başarılı animelerin arkasındaki stüdyo. 

Gerçekçi çizimleri ile göz kamaştıran anime filminde absürtlükler (dikenli ve renkli saçlar, garip kıyafetler gibi olaylar) elbette yok. Herkes o dönemin günlük kıyafetleriyle ve saç modelleriyle işine gücüne bakıyor. Animenin müziklerinden sorumlu isim Kotringo sahne ismini kullanan şarkıcı, söz – müzik yazarı ve piyanist Rieko Miyoshi. Beş yaşından bu yana piyano çalan Miyoshi’nin anime filmine katkıları küçümsenemez.

Kono Sekai no Katasumi ni, günlük – hayatın içinden tarzı ile başlayan ve savaşın getirisiyle giderek zorlaşan hayatı konu alan, bu hayatla baş etmeye çalışan Suzu’nun hikayesi. Anime filmini izlerken yeri geldiğinde Suzu ile gururlanacak yeri geldiğinde ise gözleriniz dolacak. En önemlisi de 128 dakika boyunca çok iyi vakit geçireceksiniz.

Yönetmen: Noriko Takao

Stüdyo: A-1 Pictures

Tür: Komedi

Yapım Yılı: 2013

Bölüm Sayısı: Film

Anime Puanı: 10/7.5

İsa’yı ve Buda’yı herkes tanır. Derinlemesine dine girmeyeceğim ama en basitiyle birisi için Hıristiyanlığın, birisi için de Budizmin temsilcisi diyebiliriz. Peki, apayrı dinlere mensup olan bu iki ismin kanka olduğunu ve küçük bir tatil için dünyaya, Japonya’ya geldiğini söylesem?

Kahramanlarımız doğal olarak Isa ve Buda. Kimliklerini saklamak için özen göstererek Tokyo’nun Tachikawa şehrinde küçük bir apartman dairesi kiralayıp modern dünyada tatil yapmaya karar verirler. Bir taraftan modern dünyanın Japonya’sını anlamaya çalışırken diğer yandan da kurtlarını dökmenin peşindedirler. Yaklaşık doksan dakikalık süre zarfında ikilinin yaşadıkları ve karşılaştıkları durumlar genelde skeçler halinde ve mizahi bir şekilde bizlerin beğenisine sunulur. İki yücelik, karnavala gider, bira içer, internette takılır ve çeşitli oyunlar oynar; kısacası günlük hayattan aklınıza ne geliyorsa yaparlar. 

İsa ve Buda’yı ekrana yansıtmak aslında göründüğünden daha zor bir iş Öncelikle bu iki kişilik nasıl birçok insan için sadece isimden ibaretse birçok insan için de dalga geçilmemesi gereken kutsal figürler. Dolayısıyla bu tarz bir proje gerçekleştirirken bir hayli dikkat edilmesi gerekir. Sonuçta komedi animesi, yani gülmek için yapılmış bir film olsa da manevi değerlere hakaret etmek yanlış olur. Anime filminde ise bu ince çizgiye gayet iyi dikkat edilmiş. Objektif bir gözle baktığımda iki karakterin maruz kaldığı durumlar aşağılayıcıdan ziyade şapşalca/masumca ve kişiliklerinin değiştirilmeden lanse edilmesi yerinde olmuş. İsa’nın hırslarını kontrol edebilen, herkesi seven ve kucak açan birisi oluşu, Buda’nın sakin ve tutumlu tavırları gibi karakteristik özellikleri animede mevcut.

Peki, İsa ve Buda anime filminde tam olarak ne yapıyor? Aslında öyle abartılı hiçbir şey yapmıyorlar. Alışverişe gidiyorlar, manga okuyorlar, lunaparka gidip doyasıya eğleniyorlar. Varmak istediğim nokta şu: Animenin takip ettiği bir senaryo yok. Skeçler ve beklenmedik olayların başa gelmesi ile durum komedisi yaratılmış. Başvurulan mizahi unsurlar genelde standart olaylar. Yani birçok anime filminde karşımıza çıkan şeyler. Farklı olansa bu olaylarla İsa ve Buda’nın karşı karşıya kalması. Elbette bazı dini öğelere de atıfta bulunulmuş lakin bahsettiğim ince çizgiye çok dikkat edilmiş. Mesela İsa suyu şaraba dönüştürebiliyor veya sakin ve hislerini kontrol edebilen birisi olarak Buda kafası parlayabiliyor. 

Bir komedi animesi olarak Saint Onii-san işini yapabiliyor mu? Net bir evet diyemesem de kötü bir iş çıkarmadığını söyleyebilirim. Demeye çalıştığım; gerçekten güldüğüm yerler de oldu ama sıkıldığım yerler de azımsanmayacak derecedeydi. Bir de doksan dakika boyunca farklı skeçler izlemek bir süre sonra dikkatinizin dağılmasına neden oluyor çünkü takip edeceğiniz bir hikaye yok. Dolayısıyla bir müddet sonra animenin çıtayı bırakın sabit tutmayı yükseltmesi gerekliydi.

Anime filminin yönetmen koltuğunda bir bayan oturuyor: Noriko Takao. Birçok animede görev almış olan Noriko, Saint Onii-san dışında The Idolmaster anime serisiyle ünlü. Bu arada anime filmi, 2012 ve 2013 yıllarında çıkmış olan iki OVA bölümünün genişletilmiş halidir. Anime filminin yapımcı stüdyosu A-1 Pictures. 2005 yılından beri faaliyette olan stüdyo, önde gelen anime yapımcılarından. 

Animenin çizimleri genel animelerden biraz farklı. Öncelikle detaylara dikkat edilmiş. İsa’nın çarmıha gerilirken başına geçirilen dikenli taçtan Buda’nın kulaklarının sarkmış tasviri gözlerden kaçmıyor. Çizimler bakımındansa anime diğer serilere göre daha gerçekçi. Kullanılan mimikler ise İsa ve Buda’yı sevimli bir hava katıyor. Gözüme çarpan ve bana göre negatiflik olarak adlandırabileceğim olaysa karakterlerin çizimlerinde kullanılan beyaz çizgiler. Karakter çoğu zaman beyaz çizgilerle (örneğin İsa’nın saçının bir kısmı gibi) lanse edilmiş ki gereğinden fazla göz alıyor. Bu arada, Japonca’dan İsa’nın Iesu (iyesu diye telaffuz ediliyor) olduğunu da Saint Onii-san sayesinde öğrenmiş olduk:)

Saint Onii-san için ortalama bir komedi animesi diyebilirim. Karakterlerinin İsa ve Buda olması yapımı baştan farklı kılıyor lakin içerik olarak çok da görülmemiş bir şey sunduklarını söyleyemem. Saint Onii-san’ın mangası hala devam ediyor. Yani ilerleyen dönemlerde ikinci bir film veya OVA ile karşımıza çıkmaları olasılık dışı değil.

Yönetmen: Tomo Kosaka

Stüdyo: TMS Entertainment

Tür: Hayatın İçinden
Yapım Yılı: 2016

Bölüm Sayısı: 13
Anime Puanı: 10/9

Animenin kahramanı Kaizaki Arata, 27 yaşında içine kapanık birisidir. Kaizaki iş aramaktadır ama girdiği her görüşmeden olumsuz sonuçlarla ayrılmıştır. Ayrıldığı son işinden bu yana bir türlü dikiş tutturamamıştır ve işsizdir. Kendisinin dediğine göre görüşmeye gittiği şirketler “potansiyelini” açığa çıkaracak kadar iyi değildir. Durum böyle olunca sadece part – time olarak çalışmakta ve ailesinin gönderdiği para (ki o da kesilecektir) ile ay sonunu getirmeye çalışmaktadır. Günün birinde, bir gece evine giderken karşısına Ryo Yoake adında birisi çıkar. İşin garibi, Ryo Yoake adlı şahıs Kaizaki’nin geçmişi hakkında bayağı bir bilgilidir. Dediğine göre kendisi ReLife Araştırma Enstitüsü’nden gelmektedir ve Kaizaki için bir teklifi vardır. Bu teklife göre Kaizaki, ReLife için bir denek olacaktır. Kaizaki bir hap içecek ve görünümü bir seneliğine on yaş gençleşerek 27 yaşından yeniden 17 yaşına bürünecektir. Bu arada, elbette tüm masrafları ve harcamaları da bir sene boyunca karşılanacaktır. Araştırmanın amacı Kaizaki’nin yeniden liseyi deneyim etmesidir. Durum böyle olunca Kaizaki’nin eline de yeniden liseyi yaşamak ve eski pişmanlıklarını telafi etmek için ikinci bir şans geçer.

Genel olarak ReLife eğlenceli bir anime ve ilk gördüğümde bana 17 Again (Yeniden 17) filmini hatırlattı. Orada da ana karakter Mike tıpkı Kaizaki gibi 17 yaşına dönüyordu. Animede fikir, her ne kadar değişik olsa da (hap alarak gençleşme) Kaizaki Arata’nın lise hayatını izlemek elbette klişe bir senaryo. Burada da devreye senaryonun işlenişi geliyor ki yönetmen ve yapımcıları bu işten alnının akıyla çıkmış diyebilirim. Öncelikle belirteyim, anime tam olarak komedi kategorisine giren bir anime değil. Lakin içeriği kimi zaman öyle eğlenceli bir hale geldi ki kahkaha atmaktan kendimi alamadım. Fazla bir beklentiyle başlamadığım ReLife beni içeriği ile bir hayli şaşırttı diyebilirim. Ayrıca animenin karakterleri de adeta seri için yaratılmış. Özellikle yetişkin olan ama 17 yaşında liseye giden ana karakterimiz Kaizaki’nin okuldaki tavırları, bocalamaları ve birçok şeyi yeniden deneyim edişini izlemek hiç fena değildi. Dengeli mizah ve başarılı karakterler birleşince de dakikaları benim için resmen saniyelere dönüştü. Animenin bana göre bir artısı da Kaizaki ile çabuk empati kurabilmemiz. Kariyeri başarılı olsun veya olmasın Kaizaki ile aşağı yukarı yaşıt olanlar rahatlıkla kendisini Kaizaki’nin yerine koyabilir. “Şu an orada ben olsam ne yapardım? Ben onu değil bunu yapardım.” diyebilir ve Kaizaki’nin yaşadığı duyguları daha iyi anlayabilirsiniz.

Animenin ortalarından sonra, yani 7. Ve 8. bölümlere geldiğimizde ise her şeyin yolunda gittiği ReLife birden stop etti. Ana hikayeden sapıldı, eğlencenin dozu düştü ve açıkçası ilk kez sıkılmaya başladım. Sanki ara bölüm – OVA izliyormuş gibi hissettim kendimi. Neyse ki anime kendisini 11. bölümde yeniden toparladı lakin bir kere bayır aşağı gittiniz mi eski formunuza kavuşmak çok zor. Evet, anime yaşanan garip düşüş sebebiyle kendisini affettiriyor ve devam eden mangasına nazaran iyi de bir final yapıyor ama dediğim gibi; 7 ve 11 arası bölümler sanki ReLife’a ait değilmiş hissi uyandırıyor.

ReLife’ın en büyük artılarından birisi de şüphesiz çizimleri. Daha önce yazdığım gibi anime tam olarak bir komedi animesi değil lakin “chibi” dediğimiz karakterlerin minicik olması ve mimikler öyle yerli yerinde kullanılmış ki animeye katkısı büyük. Bunun dışında çizimler alıştığımız klasik okul temalı animelerden daha gerçekçi bir görünüme sahip. Öyle kocaman gözler veya absürt saçlar yok. Daha gerçekçi, daha samimiler. Benim ise en çok okul üniformaları dikkatimi çekti. En son ne zaman ceket yerine hırka gördüğümü hatırlamıyorum. Geriye bir tek mekan çizimleri kalıyor ki onlara da diyecek bir sözüm yok.

Anime, dergide yayınlanan mangalardan ziyade bir web-manga (One Punch Man gibi) uyarlaması. Yani manganın yeni bölümleri internette yayınlanıyor. Ekim 2013’te yayın hayatına geçen manga hala devam etmekte. ReLife’ın anime serisinin başındaki isim Tomo Kosaka ve ilginçtir ki ReLife gibi başarılı bir yapım kendisinin ilk yönetmenlik deneyimi. Animeyi Kosaka’ya emanet eden stüdyo ise TMS Entertainment ki bu stüdyo anime dünyasına yıllarını vermiş bir isim. Açılış parçası Button, “seinen” türündeki bir animeye yakışan ve benim de hoşuma giden bir parça. Her bölümün kapanışı ise farklı, yani tam on üç farklı kapanış var. Benim en büyük favorim ise sekizinci bölümün sonunda çalan Yuki no Hana adlı parça. Daha önceden I’m Sorry, I Love You adlı Kore yapımı dizide Korece duyduğum şarkının Japon sürümünü duyar duymaz tanıdım. En sevdiğim şarkılardan birisi olan bu parçayı duyunca gözlerim doldu desem yalan olmaz. Yönetmen Tomo Kosaka gibi animedeki müziklerden sorumlu Masayasu Tsubogushi de ReLife ile ilk anime projesi deneyimini yaşıyor. Açıkçası TMS Entertainment bu alanda deneyimsiz isimlere görev vererek bir risk almış ama riskinin de meyvelerini toplamış.

15 Nisan 2017’de animenin bir live – action uyarlaması vizyona girecek ve elbette ben de filmi merakla bekliyor olacağım. Ayrıca 2016’nın son aylarında Tokyo ve Osaka’da ReLife’ın tiyatro sahnesi sergilenecek. Tiyatrosunu görmemiz elbette zor :)

ReLife benim düşük beklentilerle başladığım ama bir hayli memnun kaldığım bir anime. Bir ara kendisinden beklenmeyecek derecede düşük bir performans sergilese de gerek içeriği gerekse sonu ile oldukça başarılı ve rahatça önerebileceğim bir yapım.